Nadzieja umiera ostatnia. 6

Część 6.

Kalafior i Pasztet powiedzieli mi, że będę wolna. Nie mogli mnie okłamać.. Prawda? Szliśmy obok wielkiego pastwiska na którym pasły się dwa konie. Konie - gdy nas zobaczyły - podbiegły do nas. Wystraszyłam się.. Przecież to takie gigantyczne zwierzęta! Cofnęłam się o kilka kroków, kiedy Pasztet się roześmiał.
-A ja myślałem, że to koty są strachliwe. Ha, ha. - powiedział Pasztet.
-Daj jej spokój. - bronił mnie Kalafior - Ice jeszcze nigdy nie widziała koni.
-Dobrze.. - Nadąsał się Pasztet.
-Czy to border collie? - Zapytał jeden z koni.
-Tak, jestem rasy border collie.. - powiedziałam - I mam na imię Ice'ed'souls.
-Ładnie. A możemy do ciebie mówić po prostu Ice? - spytał koń.
-No.. Tak. - odparłam.
-Ja mam na imię Shadow, a to moja córka, Sophie. Jesteśmy rasy pełnej krwi angielskiej.
Posłałam Sophie psi uśmiech.
-Dokąd zmierzacie? - Odezwała się wreszcie Sophie.
-My jak zwykle. Żyjemy włóczęgostwem. - odparł Kalafior - A Ice spotkaliśmy przypadkiem. Idzie z nami. - dokończył i posłał oczko do konia.
-Dobrze, to idziemy dalej. - Pasztet się niecierpliwił.
-Chodź, Ice.
-Już idę, Kalafior. - pożegnałam się z koniem i pobiegłam za nimi.
Odwróciłam się jeszcze na chwilkę i szczeknęłam cicho do Shadow i Sophie. Oni cichutko parsknęli na pożegnanie.
Mijały godziny a ja byłam głodna.
-Kalafior.. - zaczęłam - Jestem głodna i łapy mnie bolą.
-Dobrze. Jeszcze kawałek, mamy tam krzaki w których się chowamy. Tam koło krzaków rosną owoce leśne.
-A daleko jeszcze?
-Może około 10 minut.
-O! Widzę, tam w oddali krzaki. Czy to tu?

_________
Dodałam reklamę bloga na bajareczkablog.blogspot.com
Bajareczka też będzie miała u nas reklamę! :3